واقعا این حجم از سرعت در گذرِ زمان بی‌سابقه‌ست. انگار همین دیروز بود که من برای دومین بار، دنیای مطبوعات رو به خاطر تلویزیون رها کردم. انگار همین دیروز بود که قرار شد توی سال نود و پنج پروژه‌های جدید کلید بزنیم و بترکونیم؛ ولی از امروز باید بگیم سال نود و شیش چیکار خواهیم کرد.
ترسناکه... این گذرِ زمان به نظرم طبیعی نیست!