میم‌صاد آنلاین

درباره زندگی، فرهنگ، هنر و جامعه

من اما «عصبانی هستم»

یک - هفته گذشته، ساعت یک دقیقه‌ی بامدادِ چهارشنبه، اولین سانسِ فیلم‌سینمایی «عصبانی نیستم» را روی پرده‌ی سینما دیدیم. حدود دو سال بعد از دیدنِ نسخه‌ی اصلی و بدون سانسور و البته با کیفیت پرده‌ای، که در جشنواره‌های خارجی، با یک پایان‌بندی متفاوت پخش شده بود. این‌بار اما دیدنِ فیلم طعم دیگری داشت.

دو - نسلِ سوخته در این مملکت کم نداریم، از نسلی که ورودش به ۱۸ سالگی همزمان با انقلاب و بعد جنگ بوده تا نسلی که همزمان با وقایع ۱۸ تیر ۷۸ وارد ۱۸ سالگی شده. نسلی که ورودش به ۱۸ سالگی همزمان با انتخاب محمود احمدی‌نژاد به عنوان رییس جمهور بوده و نسلی که با ۸۸ وارد ۱۸ سالگی شده... و حتی نسلی که ورودش به ۱۸ سالگی با دلار هفت هزار تومانی و برجامِ آتش زده همزمان شده! همه به نوعی نسل سوخته به حساب می‌آییم. همه از ورودمان به دانشگاه، از ورودمان به دنیای بزرگترها، از ورودمان به سنِ قانونی، تصویرِ رویایی ساخته بودیم و هر کدام به شکلی آن را از دست رفته دیدیم. 


سه - نویدِ کردِ مهاجرِ فیلم‌سینمایی «عصبانی نیستم»، اوجِ جوانی‌اش را در دلِ وقایع دهه هشتاد از دست داده. جوانی نکرده. بدون اجازه‌ی تحصیل، کارگریِ خیاطی کرده و به خاطر چندصدهزار تومان، منتِ کس و ناکس را کشیده. به جای درس خواندن، روبروی دانشگاه، چشم‌انتظارِ معشوقه‌اش نشسته و از پدرِ معشوقه‌اش به خاطر پول نداشتن، سرکوفت خورده. توی ذهنش آدم‌های متعفن و مزخرفِ شهر را کتک زده، با چشم حسرت به پولدارهای کاسبِ تحریم و آقازاده‌ها نگاه کرده و آخر هم به جایی نرسیده. جوانی‌اش از دست رفته و دیگر برنگشته... مثل رضا درمیشیان.

چهار – درمیشیان جوانِ یک نسل قبل‌ازما است. در سی‌سالگی «بغض» ساخته که نگذاشتند در جشنواره فیلم فجر شرکت کند. دو سال صبر کرده، در روزهایی که جامعه‌ی بنفش‌شده‌ی ما با کلید و تدبیر و امید خوشحال بود، بازخوانیِ چهار سالِ منتهی به روزهای بنفشِ تابستان ۹۲ را با عنوان «عصبانی نیستم» ساخته. بهترین فیلمِ آن سالِ جشنواره که به ناحق، سیمرغ‌هایش را فدا کردند و حالا بعد از ۵ سال توقیف و بعد از چندین دقیقه ممیزی اجازه اکران پیدا کرده. 

پنج – ما (منِ نوعی، نویدِ فیلم، درمیشیان و خیلی دیگر از هم‌نسلانمان) اما برخلاف نامِ فیلم، عصبانی هستیم. ما از اینکه هنوز در دهه چهارم زندگی‌مان رنگِ آرامش ندیدیم، عصبانی هستیم. ما از اینکه جوانی نکردیم، جوانی‌مان سوخته عصبانی هستیم. ما وقتی فیلمِ «عصبانی نیستم» را می‌بینیم، از بغض، گلودرد می‌گیریم. «عصبانی هستیم» و این غمگین‌ترین اتفاق برای ما چند میلیون نفر است.

شش – اگر می‌خواهید عصبانی شوید، «عصبانی نیستم» را در سینماها ببینید.
21 دقیقه.... سانسور....
هنر سانسور شده، هنر نیست. ادا و اصوله... قر و فره.... بازیه الکی با دوربینه..... رقص بی مفهوم روی صحنه ست.... هنر سانسور شده، بازی معیوب رنگ روی بوم نقاشیه (که از روی کج فهمی اسمشو میذارن پَسا مدرن) هنر با سانسور هنر نیست، سرگرمیه. اما هنری که با سانسور، ماهیت هنری خودشو حفظ کرده باشه هم هنر نیست... معجزه ست.... بذار برات مثال بزنم هنری که تونسته از زیر سانسور، معجزه آسا فرار کنه....



 گشتم نبود... میدونی دوست عزیز! هنرمندامروز این مملکت، دیگه دنبال خلق اثر هنری نیست، دنبال امرار معاشه.... به هر شکلی، به هر رنگی. کارهای سفارشی... فرمایشی... ایراندوخت و معمای شاه و از این قبیل... چه انتظار از فیلمهایی داریم که (مخصوصا)نیمچه رویکردی منتقدانه به وضعیت-حتی- دولت قبل و رغیب داشته باشه.... 

بفرما چای////.
اتفاقا حرفِ خانمِ من هم این بود که دمش گرم؛ با این حجم از سانسور و دخالت، واقعا خروجیِ فعلی هم قابل دفاع، جذاب، خوش ریتم و دوست داشتنی‌ه.
راستشو بگم با دیدنش خیلی حالم بد شد و اعصابم بهم ریخت ۰انگاری وقتی دردارو ببینیم بیشتر باورمون میشه که توی شرایط خوبی نیستیم ۰۰۰
آره... جمله آخر رو دقیقا واسه همین حس نوشتم.
فیلمی که برای خوش آمد 4 تا اونور آبی ساختند، همون بهتر که سانسور شد!
:) این هم نگاهی‌ه!
از شما که اصل جوونی کردن گذشت از مام میگذره ان شاء الله بچه هامون بتونن جوونی کنن [آیکون مادربزرگ]
:)))) تجربه نشون داده خیلی نباید امیدوار بود. اونا هم درگیری خودشون رو خواهند داشت.
اقا نسخه سانسور نشده رو چطور میتونم تهیه کنم؟
اصلش رو میرم میبنم که کپی رایتش هم رعایت بشه
ولی میخوام اصل فیلم رو ببینم
من یه دی‌وی‌دی داشتم.. گویا یکی از دوستان گم کرده! یافتم حتما بهت می‌رسونم.
خیلی حیلی ممنون
خواهش :)
ولی فیلمش اصلا خوب نبودا . با سانسور و بی سانسورش، واقعا شلخته و لخم بود. حداقل انتظار ما از سینما اینه که همون حرفای همیشگی رو که صبح تا شب همه جا می‌خونیم و میشنویم تحویلمون نده. 
اتفاقا بخشی از وظیفه سینما اینه که اون چیزی که دور و برمون می‌بینیم رو جمع کنه و توی یه بسته سینمایی بهمون تحویل بده. وظیفه فیلمهای اجتماعی اینه. اگه بخوایم بخندیم فیلم زیاده... از تگزاس تا لونه زنبور
واقعا همه نسل سوخته هستیم همیشه میگم ای کاش وارد 18سالگی نمیشدم چون همش بد آوردم
یه روز خوب میاد ولی!
این نسخه‌ی بدون سانسور رو هیچ‌جوره نمی‌شه گیرآرود؟

معرفی می‌کنم: ایشون که «حتی نسلی که ورودش به 18 سالگی با دلار هفت هزار تومانی و برجامِ آتش زده همزمان شده!» دقیقن منم! شب نوزده اردیبهشت همه‌ی این اتفاقات افتاد :)) اینم از شانس من! 
:)))) شبیه اونایی که تولد 18 سالگی شون 22 خرداد 88 بوده :D
+ اگر دی‌دی‌دی خودم رو پیدا کردم یا جایی دیدم خبر میدم.
سلام
خیلی سریع و بی حرف پیش
علی نامی بود از یزد با این وب: ketabtalks.blog.ir/
شما یا دوستان مخاطبت میدونین چرا حذف کرد؟
ممنون
سلام نه والا؛ من ازش خبر ندارم
مملکت هر چی می کشه از سبز و بنفش و ممدچاخان و حسن جاخان و اکبرشاه لعنتیه

لطفا رو اعصاب ما نرید و عصبانی تر نکنید

نصف مملکت هم عصبانی اند به خاطر چیزهایی که نصف دیگر بابت آن خوشحالند

تا زمانی که دو قطبی داریم همه عصبانی خواهیم بود
بعله...
کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
طراحی: عرفان قدرت گرفته از بیان